Brak produktów w koszyku

Oficjalny sklep internetowy TREC NUTRITION
Zaloguj się lub utwórz konto

Ekspert Trec Nutrition odpowiada
+48 71 795 81 70

Złóż zamówienie telefonicznie
Pn-Pt: 10:00 - 18:00

Livechat

Trec Nutrition

Antyoksydanty

Trec Nutrition
Wróć do listy

Obecnie coraz więcej mówi się o destrukcyjnym charakterze wolnych rodników. Jest to nazwa wysoce agresywnych cząsteczek z niesparowanym elektronem. Te naturalnie występujące związki tworzą się w organizmie w wyniku procesów oddychania komórkowego. W przyrodzie wszelkie procesy dążą do stanu równowagi, więc wolne rodniki „kradną” elektrony od innych cząsteczek, one zaś od kolejnych. W umiarkowanym wymiarze ich działanie jest całkowicie naturalne i ma dobroczynny wpływ na wiele procesów, które bez wolnych rodników nie miałyby racji bytu. Biorą udział w przekazywaniu informacji pomiędzy komórkami i w obronie organizmu przed wirusami oraz bakteriami. Katalizują wiele szlaków metabolicznych, w tym procesy budowy masy mięśniowej. O ile niewielka liczba reaktywnych form tlenu ma zbawienne działanie dla organizmu, o tyle nadmierna liczba cząsteczek z niesparowanym elektronem sprzyja rozwojowi chorób układu krążenia, nowotworów, cukrzycy czy zwyrodnieniu plamki żółtej. Lawinowemu powstawaniu wolnych rodników zapobiegają antyoksydanty – zarówno te wytwarzane przez organizm, jak i te dostarczane wraz z pożywieniem. W tym artykule zajmiemy się rolą właśnie antyoksydantów i stresu oksydacyjnego w ciele człowieka.

Wolne rodniki to cząsteczki – najczęściej tlenu, stąd też bywają często określane jako jego reaktywne formy – mające na zewnętrznej orbicie pojedynczy, niesparowany elektron. W ramach dążenia do przyłączenia lub oddania elektronu wykazują dużą aktywność chemiczną, utleniając każdy związek, z jakim mają kontakt. Innymi słowy, chcą „ukraść” jeden elektron od innej cząsteczki – komórki, napotkanej na swojej drodze. Ten stan braku równowagi pomiędzy działaniem reaktywnych form tlenu a biologiczną zdolnością do szybkiej detoksykacji reaktywnych produktów pośrednich lub naprawy wyrządzonych szkód nazywamy stresem oksydacyjnym. Wszystkie formy życia na świecie utrzymują w komórkach środowisko redukujące. Jest ono zachowywane przez aktywność enzymów podtrzymujących stan redukcji dzięki ciągłemu dopływowi energii metabolicznej celem zachowania stanu równowagi. Zaburzenia w prawidłowym stanie redukcji mogą wywołać toksyczne działanie poprzez produkcję wolnych rodników oraz nadtlenków. Charakterystyczną ich cechą jest rodzaj wiązania pomiędzy atomami tlenu (mostek tlenowy), które łatwo ulega rozerwaniu, przez co nadtlenki mają bardzo silne właściwości utleniające i generują wolne rodniki. To powoduje oksydacyjne uszkodzenia wszystkich składników komórki – szczególnie dotkliwe dla niej są dysfunkcje lipidów, białek oraz DNA.

Stres oksydacyjny wywołuje uszkodzenie tkanek między innymi w wyniku napromieniowania i hiperoksji. Podejrzewa się, że znaczącą rolę odgrywa w zaburzeniach neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Lou Gehriga, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, a nawet choroba Huntingtona, biorąc pod uwagę możliwe uszkodzenie DNA przez wolne rodniki. Uważa się, że stres oksydacyjny jest powiązany z chorobą sercowo-naczyniową, ponieważ utlenianie lipoproteiny LDL w śródbłonku naczyniowym prowadzi do powstania prekursorów blaszki miażdżycowej. Jednak umiarkowanie występujący może odgrywać niepoślednią rolę w zapobieganiu starzenia się w mechanizmie mitohormezy. Już w XVI wieku szwajcarski lekarz Paracelsus stwierdził, że to dawka (a nie substancja) czyni truciznę. Zjawisko hormezy polega na tym, że czynnik występujący w przyrodzie szkodliwy dla organizmu w większych dawkach, w małych działa nań korzystnie. Takie sklasyfikowanie stresu oksydacyjnego jest chyba najbardziej trafne. Reaktywne formy tlenu w niewielkich ilościach mogą przynosić korzyści, ponieważ są stosowane przez układ odpornościowy do atakowania i zabijania patogenów. Mają także znaczenie w sygnalizacji komórkowej, co określa się jako sygnalizację redoks.

W prasie branżowej często się mówi o korzystnym wpływie wolnych rodników na organizm sportowca i na proces regeneracji mięśniowej. Jest to uzależnione w dużej mierze od rodzaju adaptacji treningowej, jakiej poddajemy zawodnika. W przypadku sportów o charakterze sprinterskim, cechujących się intensywną pracą w małej jednostce czasu, stres oksydacyjny jest czynnikiem inicjującym mobilizację receptorów do wysyłania sygnałów o potrzebie regeneracji tkanek. Z kolei w aktywności o charakterze wytrzymałościowym, nastawionej na wysoką objętość, w których wysiłek nie jest bardzo intensywny, ale trwa bardzo długo, zalecana jest stała kontrola stresu oksydacyjnego. Ważne jest wspieranie się odpowiednimi źródłami pożywienia: witaminami A, E, C, nutraceutykami, jak np. likopen, karotenoidy, ksantofile, wielonienasycone kwasy omega-3, kwas alfa-liponowy, ale również jony przejściowe metali, takie jak mangan, cynk czy selen. Kiedy mówimy o wolnych rodnikach i stresie oksydacyjnym, należy szczególnie pamiętać o osobach uzależnionych od palenia papierosów i o sportowcach. W przypadku obu tych grup narażenie na uszkodzenia wolnorodnikowe jest o wiele większe ze względu na dużo intensywniej przeprowadzane procesy oddychania komórkowego, a w przypadku palaczy dodatkowo z powodu olbrzymiej ilości wchłanianych wolnych rodników z dymem papierosowym. Badacze szacują, że szkodliwe są nie tylko substancje smoliste i węglowodory aromatyczne, ale również inne substancje będące wolnymi rodnikami zawarte w dymie tytoniowym. Wysoka toksyczność reaktywnych form tlenu utrzymuje się w wydychanym powietrzu aż do 10 minut, stąd też ostrzeżenia przed paleniem biernym. O ile w przypadku palaczy sensowna wydaje się dieta bogata w antyoksydanty przez całą dobę, o tyle w przypadku zawodników należy wyróżnić okresy, kiedy stres oksydacyjny wspomaga rozwój adaptacji i powinien występować w liczbie, jaka jest pożądana, oraz te, gdy ich działalność powinna być za wszelką cenę hamowana.

 

Charakterystyka wolnych rodników

Wolne rodniki rozróżnia się ze względu na ich pochodzenie, a więc głównie są to związki organiczne lub nieorganiczne.

 

 

Do nieorganicznych rodników zaliczamy między innymi:

anionorodnik ponadtlenkowy   stanowi prekursor dla reaktywnych form tlenu. Stężenie rodników w organizmie jest znacznie niższe od tego związków biologicznych. Dlatego z braku substratów w postaci wolnych rodników anionorodnik ponadtlenkowy atakuje organizm człowieka. Najbardziej zagrożone są białka zawierające cysteinę, kolagen, NADH i askorbinian oraz metale przejściowe
     
rodnik hydroksylowy   jest bardzo groźnym rodnikiem dla organizmu ludzkiego. Ze względu na mnogość mechanizmów powstawania, a także dużą reaktywność oraz szerokie spektrum działania jest niezaprzeczalnym wrogiem struktur biologicznych człowieka. Najbardziej niepokojące jest negatywne oddziaływanie na DNA i RNA. Może to prowadzić do mutacji i w konsekwencji odbija się negatywnie na zdrowiu atakowanej osoby i jej potomstwa
tlen
singletowy
  najbardziej agresywna forma tlenu. Cząsteczka ta, chcąc przejść w stan bardziej stabilny, może przekazywać energię wzbudzenia innym cząsteczkom. Niekorzystną sytuacją dla organizmu ludzkiego, wywołaną przez tlen singletowy, jest przyłączanie się do wielonienasyconych kwasów tłuszczowych i utlenianie aminokwasów: histydyny, metioniny, tryptofanu i tyrozyny. Niepokojącym zjawiskiem jest oddziaływanie na zasady purynowe i pirymidynowe, które stanowią podstawę DNA

 

 

Do rodników organicznych z kolei zaliczamy między innymi:

rodniki alkoksylowe powstają poprzez rozpad bądź też przemiany substancji zawierających w swojej strukturze labilny tlen. Ma to miejsce podczas utleniania lipidów, aminokwasów, białek czy też kwasów nukleinowych. Przykładem powstania powyższych rodników jest rozpad wodoronadtlenków kwasów tłuszczowych w czasie peroksydacji lipidów, dlatego powstają one przy długotrwałym smażeniu jedzenia w wysokiej temperaturze, co wpływa negatywnie na profil lipidowy krwi
   
wodoronadtlenki alkilowe pełnią podobną rolę, co rodniki alkoksylowe. Związki te powstają podczas peroksydacji lipidów, gdy atom wodoru ulega przyłączeniu do cząsteczki rodnika nadtlenkowego. Wodoronadtlenki z racji swojej niestabilności rozpadają się do rodników: hydroksylowego i alkoksylowego. Wodoronadtlenki wielonienasyconych kwasów tłuszczowych podatne są na przemiany z wytworzeniem cyklicznych układów nadtlenkowych, co wiąże się z dalszymi procesami utlenienia

 


Największe zagrożenia dla organizmu płynące z obecności wolnych rodników

Kiedy zdolność naszego organizmu do degradowania reaktywnych form tlenu zostaje zaburzona, ich toksyczna działalność prowadzi do szeregu komplikacji zdrowotnych:

Błona komórkowa – w warunkach prawidłowych jest ona selektywna, co pozwala na przenikanie do komórki substancji odżywczych i wydalanie z niej zbędnych produktów przemiany materii. W przypadku zaatakowania błony komórkowej może dojść do jej rozerwania i wypływu zawartości wnętrza komórkowego lub do jej zablokowania. Każde z tych uszkodzeń powoduje przedwczesną śmierć komórki.

DNA – gdy wolne rodniki znajdą się w jądrze komórkowym, łatwo im zaatakować materiał genetyczny niezbędny do podziału komórki. Czasami wolny rodnik atakuje tylko gen i powoduje zakłócenie informacji genetycznej. Inny rodzaj uszkodzenia to sprzężenie krzyżowe, w którym dochodzi do trwałego połączenia DNA z łańcuchem białka, co nie pozwala na jego replikację (powielanie). Mechanizm ten uważa się obecnie za przyczynę rozwoju nowotworów.

Lipidy – w procesie określanym jako peroksydacja lipidów (tworzenie grup nadtlenkowych) nadtlenek wodoru lub nadazotan zaczynają atakować substancje tłuszczowe krwi i tkanek. Przykładem jest cholesterol o niskiej gęstości (LDL), który po uszkodzeniu przez wolne rodniki i w wyniku zmian w układzie odpornościowym przemienia się w napęczniałą, lepką drobinę tworzącą blaszkę zwężającą ścianę tętnicy. To stwardnienie ściany tętnic (miażdżyca) stanowi źródło chorób serca i udarów mózgu. Peroksydacja tłuszczów jadalnych powoduje, że stają się zjełczałe i trujące dla organizmu.

Lizosomy – są to drobne skupienia enzymów wewnątrz komórki. Ich rolą jest trawienie różnych substancji poza błoną, która je otacza. Kiedy wolne rodniki uszkodzą tę otoczkę, enzymy niszczą wnętrze komórki, a następnie sąsiednie komórki. W procesie tym dochodzi również do powstania kolejnych wolnych rodników.

Mitochondria – to piece energetyczne komórki. Gdy ich czynność zostanie przerwana przez wolne rodniki, komórka traci energię potrzebną jej do pracy. W miarę zwiększania się liczby komórek o niskiej energii zmniejsza się jej ilość w całym ciele, które jest stale zmęczone i ma trudności ze zwalczaniem choroby.

 

Oddychanie komórkowe – naturalna fabryka wolnych rodników

Najważniejszym źródłem powstawania reaktywnych form tlenu w warunkach normalnych u organizmów jest prawdopodobnie „wyciekanie” zaktywowanego tlenu z mitochondriów w czasie oddychania komórkowego. Do innych enzymów, które potrafią produkować ponadtlenki, należą między innymi cytochromy P450, oksydaza ksantynowa oraz oksydazy NADPH. Nadtlenek wodoru jest produkowany przez liczne enzymy, w tym kilka oksydaz. Reaktywne formy tlenu odgrywają znaczącą rolę w sygnalizacji komórkowej, w procesie zwanym sygnalizacją redoks. Z tego powodu komórki muszą utrzymywać równowagę pomiędzy produkcją a zużywaniem reaktywnego tlenu, aby zachować homeostazę. Występuje tu „paradoks tlenowy” polegający na tym, że ten sam tlen, który jest niezbędny do życia w chwili, gdy wnika do organizmu, wytwarza produkty własnego metabolizmu – wolne rodniki, które są poważnym zagrożeniem dla zdrowia. Człowiek w ciągu doby zużywa około 350 litrów tlenu. Znacznie więcej, jeżeli regularnie uprawia aktywność fizyczną, gdyż wzmaga ona wentylację płuc mniej więcej 20-krotnie w czasie intensywnych ćwiczeń. W warunkach fizjologicznych wykorzystuje około 98% komórkowego tlenu w mitochondriach. Pozostałe 2% tlenu jest redukowane do rodnika nadtlenkowego lub nadtlenku wodoru. Jeśli założymy, że jest to tylko 1%, to w ciągu roku produkujemy 2 kg wolnych rodników. Do tego należy dodać stałą produkcję wolnych rodników związaną z detoksykacją różnych zanieczyszczeń chemicznych, leków oraz innych endogennych produktów rozpadu. Obliczono, że u 20-latka każda komórka ciała, codziennie, narażona jest na około 100 000 „uderzeń” wolnych rodników. Liczba ta rośnie w miarę upływu lat, przyspieszając starzenie się organizmu.

 

Naturalne mechanizmy obronne organizmu

Organizm ludzki całkiem nieźle radzi sobie z nadprogramową liczbą reaktywnych form tlenu. Najlepiej zbadanymi enzymatycznymi antyoksydantami komórkowymi są: dysmutaza ponadtlenkowa (SOD), katalaza oraz peroksydaza glutationowa. Słabiej poznanymi (lecz prawdopodobnie tak samo ważnymi) oksydantami enzymatycznymi są peroksydyny i niedawno odkryty związek o nazwie sulfideroksin. Inne enzymy o ważnych własnościach (chociaż nie najważniejszych w tym procesie) to paraoksynazy, transferazy glutationowe-S i dehydrogenazy aldehydowe.

Na szczególną uwagę jednak zasługuje glutation, który koncentruje się głównie w wątrobie, gdzie odgrywa funkcję głównego czynnika detoksykacyjnego. Jest najważniejszym nieenzymatycznym czynnikiem antyoksydacyjnym, jakim dysponuje organizm. Ten peptyd występuje w każdej komórce organizmu. Szczególnie bogate w jego zasoby są nerki, wątroba i soczewka oka. W sytuacji zagrożenia chorobami zwyrodnieniowymi występuje konieczność dostarczania glutationu z dietą. Jest on głównym, występującym naturalnie detoksykantem w komórkach. Inne, mniej liczne związki z tej grupy, takie jak witaminy C i E, w swoim działaniu są zależne od glutationu, ale po ich utlenieniu przywracane są przezeń do dobrej, użytecznej formy (zredukowanej). Glutation w płynach międzykomórkowych, absorbowany w maleńkiej ilości z pożywienia, oczyszcza je z toksyn, zapobiegając w ten sposób wnikaniu do komórek. Ten silny antyutleniacz zawierający siarkę jest kluczowym składnikiem w neutralizacji nadtlenku wodoru w tłuszczach oraz w samym cyklu glutationowym. Organizm nie jest w stanie absorbować tego związku jako takiego – musi on być produkowany przez samą komórkę. Aby podnieść poziom glutationu, należy dostarczyć organizmowi składniki potrzebne do jego syntezy. Witamina C wspomaga utrzymanie go na wysokim poziomie. Witaminy C, E oraz β-karoten są także silnymi antyoksydantami i chronią neurony przed toksycznym działaniem wielu czynników. Glutation jako antyoksydant stabilizuje błony lizosomów i hamuje uwalnianie katabolicznych enzymów lizosomalnych. Jako transporter aminokwasów w cyklu gamma-glutamylowym ułatwia syntezę białka i sprzyja tworzeniu dodatniego bilansu azotowego. Zwiększa uwodnienie komórek oraz zasoby glikogenu mięśniowego. Podwyższa poziom hormonu wzrostu, obniża poziom kortyzolu, przyspiesza redukcję tkanki tłuszczowej, wspomaga odporność, łagodzi objawy zmęczenia i obniża poziom kwasu mlekowego. Działa też jako substancja odtruwająca oraz uczestniczy w przemianie nadtlenku wodoru w wodę (w reakcji katalizowanej przez enzym peroksydazę glutationową), co zwiększa żywotność erytrocytów.

 

Antyoksydanty

Antyoksydanty, nazywane też przeciwutleniaczami albo antyutleniaczami, to grupa związków chemicznych z możliwością neutralizowania wolnych rodników tworzących się pod wpływem promieniowania ultrafioletowego, działania hormonów stresu, zanieczyszczenia środowiska, spożywania niektórych pokarmów, nałogów i w wyniku procesów starzenia. Antyoksydanty są substancjami, które zapobiegają uszkodzeniom komórek. Dzielimy je na endogenne, czyli występujące w każdej komórce enzymy: dysmutazę ponadtlenkową, katalazę, reduktazę glutationu i peroksydazę, oraz egzogenne, dostarczane do organizmu wraz z pożywieniem lub pod postacią suplementów (witaminy A, C, E, koenzym Q10, kwas alfa-liponowy, karotenoidy, ksantofile, selen, kwasy fenolowe, flawonoidy, cynk, mangan). Charakterystyka antyoksydantów bywa bardzo różna i najczęściej oddaje ich podział ze względu na mechanizm działania lub pełnione funkcje.

Można wyróżnić trzy podstawowe mechanizmy ich działania:

wychwyt aktywnych form tlenu i kierowanie wolnych rodników na tory terminacji    hamowanie reakcji inicjowanych przez reaktywne formy tlenu i wchodzenie w reakcje z produktami pośrednimi utleniania   chelatowanie jonów metali i uniemożliwianie ich oddziaływania z aktywnymi formami tlenu

 

   

Przedstawione w uproszczeniu mechanizmy ukazują również zróżnicowanie pod względem spektrum działania. Jedne będą wychwytywać aktywne formy tlenu, inne natomiast produkty pośrednie czy też metale umożliwiające powstawanie wolnych rodników. Dodatkowo antyoksydanty nie są rozmieszczone równomiernie w organizmie ludzkim. Występują w różnych stężeniach. Z uwagi na swoje działanie i miejsce przebywania chronią poszczególne struktury biologiczne. Efekty przeciwutleniające tych związków wzajemnie się uzupełniają.

 

 

 

Spośród naturalnych antyoksydantów możemy wymienić kilka dużych grup, do których zaliczamy:

Polifenole – należą do największej grupy naturalnych antyoksydantów. Związki te są bardzo zróżnicowane pod względem struktury, masy oraz właściwości fizykochemicznych i biologicznych. Związki fenolowe występują prawie w każdej rodzinie roślin wyższych, nie są jednak syntetyzowane w organizmach zwierzęcych. Z tego też względu tak ważnym elementem codziennej diety jest wprowadzenie doń zielonej herbaty, zawierającej w liściach bardzo dużo polifenoli. Enzymy uczestniczące w przemianach tych antyoksydantów nie występują w organizmach zwierzęcych, dlatego zwierzęta nie mogą syntetyzować pierścieni fenolowych i ich rozkładać. Mają jednak zdolność przyswajania ich z diety roślinnej i akumulacji w tkankach. Do związków fenolowych można zaliczyć kwasy fenolowe, flawonoidy, lignany i stilbeny.

Flawonoidy – to obszerna grupa składająca się z ponad 4000 dotąd poznanych związków. Największe znaczenie mają katechiny, proantocyjanidyny, antocyjany i flawonole. Niektóre z tych ostatnich mają silniejsze działanie przeciwutleniające od witamin C i E.

Stilbeny – należą do fitoaleksyn, niskocząsteczkowych składników komórkowych o właściwościach antybakteryjnych. Wykryto je w winogronach i winie oraz wykazano, że mają właściwości antyoksydacyjne, a więc mogą być jednym z czynników wpływających na prozdrowotne właściwości wina. W winogronach zidentyfikowano cztery związki o strukturze stilbenów, przy czym dominującą formą jest resweratrol. Substancja ta jest jednym z najlepiej przebadanych składników przeciwutleniających wina oraz wykazuje największą aktywność antyoksydacyjną. W innych roślinach stilbeny są raczej rzadko spotykane.

 

ORAC – zbadaj antyoksydacyjną moc pożywienia

ORAC to angielski skrót od „zdolność do pochłaniania reaktywnych form tlenu” (inaczej: pojemność antyutleniająca lub pojemność antyoksydacyjna) w próbkach biologicznych w jedzeniu w formie warzyw, owoców, zbóż, a nawet przypraw. Porównując wartości ORAC dla poszczególnych owoców i warzyw, należy zwrócić szczególną uwagę na jednostki, w których przedstawiono obliczenia – niektóre badania podają wartości ORAC w przeliczeniu na 1 gram suchej masy produktu spożywczego, inne w przeliczeniu na 1 gram świeżego (uwodnionego) produktu, a jeszcze inne w przeliczeniu na porcję przeznaczoną do konsumpcji. Stąd też niektóre szeroko stosowane metody porównawcze dają błędne rezultaty z uwagi na porównywanie niewymiernych wielkości, np. jednostki ORAC dla wodnistej masy owocu w stosunku do jednostki ORAC w konsumpcyjnej porcji żywności. Niektóre porównania niesprawiedliwie zawyżają uzyskane wartości dla określonych preparatów, np. rodzynki mają większe właściwości przeciwutleniające na gram masy w porównaniu do winogron z uwagi na odwodnienie. Podobnie arbuzy i melony wydają się nie mieć właściwości przeciwutleniających z uwagi na olbrzymią procentową zawartość wody w ich miąższu.

Osobiście uważam, że nie ma sensu zestawiać wartości ORAC dla przypraw, ponieważ wątpliwym jest zużywanie 10 g cynamonu, kolendry, bazylii, majeranku czy innej przyprawy w ramach jednego dnia lub posiłku. Jednak jest to możliwe, jeśli stosujemy skoncentrowane ekstrakty tych ziół standaryzowane na silne antyoksydanty, np. ekstrakt imbiru standaryzowany na obecność gingeroli czy ekstrakt kurkumy o ściśle określonej i skoncentrowanej liczbie kurkuminoidów.

 

Wnioski

Czy potrzebujemy antyoksydantów? Zdecydowanie tak, ponieważ z każdym oddechem generujemy wolne rodniki tlenowe, które niszczą nasze komórki, a organizm z upływem lat wytwarza coraz mniej własnych antyoksydantów. Biorąc pod uwagę fakt, że warunki, w jakich żyjemy, dodatkowo podwyższają poziom wolnych rodników, jedynym wyjściem pozostaje suplementacja. Możemy tutaj wyróżnić wiele produktów, ponieważ do antyoksydantów zaliczamy witaminy A, E i C, kwasy tłuszczowe, aminokwasy i inne związki. Antyoksydantem o dużej mocy jest też kwas alfa-liponowy, który dobrze rozpuszcza się zarówno w wodzie, jak i w tłuszczach. Wzmacnia działania witamin C i E, przyspiesza utlenienie glukozy oraz deponowanie zasobów glikogenu w wątrobie i mięśniach, ograniczając tym samym zjawisko glikacji powodujące spory stres oksydacyjny.


Osobiście polecałbym następujące produkty, np. z bogatej oferty TREC NUTRITION:

STRONG-C 1000 – aż 1000 mg wit. C, do tego 100 mg bioflawonoidów cytrusowych i 10 mg cynku

SPIRULINA – kapsułki bogate w hodowane w specjalnych warunkach algi o silnych właściwościach detoksyfikacyjnych

SUPER OMEGA-3 – kapsułki ze skoncentrowanym olejem z ryb morskich (18% EPA i 12% DHA)

STERO(X)PACK – wieloskładnikowy produkt dla naprawdę ciężko trenujących sportowców

ALA 250 – nowość w ofercie, aż 250 mg kwasu alfa-liponowego w kapsułkce

MULTIPACK SPORT DAY/NIGHT – doskonały, dwufazowy kompleks na dzień i na noc, zawierający wysokie dawki najważniejszych witamin oraz mikroelementów dostosowane do potrzeb sportowców



Możemy zapobiec rozpadowi mięśni lub ich atrofii, blokując aktywność hormonów (kortyzolu) lub innych mediatorów immunologicznych (cytokin zapalnych), których wpływ na metabolizm białek mięśniowych zaburza równowagę pomiędzy ich syntezą a rozpadem. Oprócz hormonów takich jak kortyzol negatywny wpływ na syntezę białek mięśniowych może wywierać także stres oksydacyjny. Zasugerowano, że czynnik ten może wpływać na patogenezę degradacji mięśni szkieletowych na kilka sposobów, między innymi zwiększając rozpad białek. Stres oksydacyjny spowodowany jest brakiem równowagi między produkcją reaktywnych form tlenu a zdolnością organizmu do neutralizowania tych związków lub naprawy spowodowanych przez nie uszkodzeń. Wolne rodniki powstają w naszym organizmie każdego dnia. Kluczem jest więc zminimalizowanie liczby wytwarzanych przez nie usterek. Nasze ciało w wyniku procesu oddychania i produkcji energii ma nieprzerwany kontakt z tlenem. W konsekwencji produkowane są wolne rodniki będące reaktywnymi formami tlenu. Zatem oddychając szybko po zakończonej serii przysiadów, produkujemy wolne rodniki. Ale nie ma za bardzo powodu, by się przejmować, bo tak naprawdę nie mamy na to żadnego wpływu. Powinniśmy za to zwrócić większą uwagę na zewnętrzne źródła wolnych rodników − pochodzące z naszej diety i otaczającego środowiska. Myślę tu o zanieczyszczeniach, dymie papierosowym, posiłkach o dużej zawartości tłuszczów trans, spożywaniu zbyt małych porcji owoców i warzyw czy zatruciu wody metalami ciężkimi. U ludzi nadmiar stresu oksydacyjnego wiąże się z wieloma chorobami, takimi jak miażdżyca, choroba Parkinsona, zawał serca, niewydolność serca, choroba Alzheimera i syndrom chronicznego zmęczenia. Dlatego tak ważnymi czynnikami okazują się zbilansowana dieta oraz suplementacja bogata w antyoksydanty.

Data: 20 marca 2015 1312 Odsłon Pozostaw komentarz Przejdź do komentarzy

Pozostaw komentarz
Brak komentarzy

 

Firma / O Trec Nutrition

Dążenie do osiągnięcia zdrowego, wysportowanego i sprawnego ciała stało się w ostatnich latach światowym trendem. Doskonała sylwetka i wysoka forma fizyczna nie jest tylko związana z intensywnym treningiem, ale również z racjonalnie przygotowaną dietą. Podstawowe znaczenie głównych makroskładników odżywczych znane jest już dość dobrze. Jednak nowo odkrywane funkcje białek, tłuszczów i węglowodanów w procesach budowania masy mięśniowej, wytwarzania energii i regeneracji potreningowej wciąż zaskakują wielu naukowców i dietetyków. Zapotrzebowanie sportowców wyczynowych, oraz trenujących rekreacyjnie na składniki pokarmowe jest znacznie większe i nie zawsze może być zaspokojone przez tradycyjną dietę.

 

Doświadczenia pokazują, że precyzyjna, odpowiednio dobrana suplementacja jest doskonałym wsparciem dla prawidłowo prowadzonego programu treningowego. Osiągnięcie wymarzonego celu staje się szybsze i łatwiejsze, gdy wspomagane jest najwyższej jakości preparatami, gwarantującymi pełne bezpieczeństwo stosowania. Firma TREC NUTRITION, przy współpracy z najlepszymi laboratoriami, technologami żywienia, lekarzami sportowymi oraz wybitnymi sportowcami, stworzyła ofertę produktów na najwyższym światowym poziomie. W ofercie znajdują się produkty wspomagające przyrost masy i siły mięśniowej, energetyzujące, redukujące tkankę tłuszczową, regenerujące aparat ruchowy oraz wzmacniające siły witalne organizmu. Sięgając po produkty naszej firmy mają Państwo pewność, że dostarczacie swojemu organizmowi tylko najlepszych składników odżywczych, w odpowiednich dla niego proporcjach.

 

Od początku istnienia TREC NUTRITION przykładał szczególną wagę do najwyższej jakości oferowanych produktów oraz pełnej ich zgodności z obowiązującym prawem żywnościowym. W chwili obecnej w firmie funkcjonuje Zintegrowany System Zarządzania spełniający wymagania norm ISO 9001 i ISO 22000 w zakresie „Produkcja, konfekcjonowanie i sprzedaż środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz suplementów diety”. Dzięki rygorystycznemu przestrzeganiu zasad dobrej praktyki higienicznej (GHP) i produkcyjnej (GMP) w naszym nowoczesnym zakładzie produkcyjnym, poziom bezpieczeństwa oferowanych wyrobów nie ustępuje nawet najsurowszym wymaganiom stawianym produkcji farmaceutycznej. Sprawność funkcjonowania firmy oraz nasza determinacja w tworzeniu i nieustannym doskonaleniu systemu zarządzania jakością oraz bezpieczeństwem żywności została potwierdzona certyfikatem przyznanym przez szwajcarską firmę SGS uznawaną za najlepszą na świecie w dziedzinie certyfikacji zakładów. Więcej informacji o wszystkich produktach znajdziecie Państwo na stronie www.trecnutrition.com oraz telefonicznie u naszych ekspertów pod nr tel. 071 795 81 70 lub pocztą elektroniczną: ekspert@trec.com.pl.

Regulamin programu lojalnościowego - "Premiujemy zakupy i aktywnych klientów"

  1. Ogólne informacje o programie lojalnościowym.
    Każdy zarejestrowany klient sklepu trec.pl za dokonane zakupy i aktywność otrzymuje punkty w programie lojalnościowym, które może wymieniać na produkty z naszej oferty podczas realizacji zamówień.

  2. Zasady naliczania punktów:
    • każde 1 zł wydane w naszym sklepie to zdobycie 1 punktu. 20 zdobytych punktów to 1 zł do realizacji w sklepie (punkty są naliczane od całkowitej wartości produktów w zamówieniu, bez kosztów wysyłki),
    • zarejestrowanie się na sklepie nowego klienta to 200 pkt. - 10 zł do wykorzystania na zakupy,
    • zapisanie się do newslettera 100 pkt. - 5 zł do wykorzystania na zakupy,
    • dodanie opinii o produkcie w serwisie www.trec.pl jak i serwisie Opineo.pl 100 pkt. - 5 zł do wykorzystania na zakupy (użytkownik może otrzymać punkty za maksymalnie 2 recenzje w ciągu dnia, po ich zaakceptowaniu przez administratora. Użytkownik może otrzymać tylko punkty za produkt który wcześniej zakupił na stronie sklepu).
  3. Weryfikacja punktów.
    Punkty za zamówienie przyznawane są po zamknięciu zamówienia przez administratora systemu lub po zaakceptowaniu przez niego recenzji. Maksymalny czas oczekiwania na zaakceptowanie recenzji to 2 dni. Punkty za zapisanie się do newslettera przyznawane są od razu po zapisaniu.

    Punkty oczekujące zostają zaliczone, gdy:
    • wiadomo, że dana transakcja została sfinalizowana, czyli zamówienie zostało opłacone, a zamówiony towar został wysłany do Klienta,
    • transakcja została sfinalizowana (zamówienie opłacone i zamknięte w systemie) w ciągu 14 dni od chwili złożenia zamówienia.
    Punkty oczekujące zostają anulowane, gdy:
    • nie doszło do transakcji (np. brak wpłaty),
    • kiedy administrator nie zaakceptował opinii o produkcie.
  4. Uwagi dodatkowe:
    • dla jednego Klienta może być prowadzone tylko jedno konto z punktami. Nie ma możliwości przekazania punktów innej osobie,
    • minimalna ilość punktów jaką Klient musi zdobyć na swoim koncie żeby móc je wykorzystać to 300 pkt.,
    • maksymalna ilość punktów to 4000 pkt. Po przekroczeniu salda punkty za kolejne zamówienia nie będa naliczane,
    • po wykorzystaniu części punktów saldo zostanie zmniejszone, punkty za kolejne zamówienia będą naliczane aż do ponownego uzyskania salda maksymalnego,
    • jeśli przy zamówieniu któryś z produktów został opłacony za pomocą punktów wtedy za całość zamówienia punkty nie są przyznawane,
    • jeśli w zamówieniu znajdują się produkty objęte będące już w promocji (np. obniżona cena specjalna) lub zamówienie objęte jest inną regułą promocyjną, punkty za takie zamówienie, również nie są przyznawane,
    • użycie jakiegokolwiek kodu rabatowego, także zwalnia zamówienie z naliczania za nie punktów,
    • program nie obowiązuje w przypadku zamówień realizowanych do dnia 18 października 2013,
    • sklep trec.pl zastrzega sobie prawo do zmiany warunków w programie lojalnościowym.

[X]

Strona wykorzystuje pliki cookie, które przechowywane są na Twoim komputerze. Jeżeli nie zgadzasz się na to, możesz wyłączyć obsługę plików cookie w Swojej przeglądarce.
Aby dowiedzieć się więcej, kliknij tutaj.